Mijn roeping begon ooit zonder plan, maar wel met een bezem.
Start zomervakantie, 17 jaar, middelbare school diploma en toen? Daar stond ik dan midden in de polder in Zeeland, NL.
Mijn pa had me om 7u 's ochtends afgezet bij een gigantische lap straatwerk wat net klaar was. Op de laatste handeling na: 'Zand in de voegen vegen.' Koffie, brood, een bezem. En weg was hij.
Ik kon geen kant op! Vegen dus.
Als jonge jongen baalde ik, vrienden sliepen uit, gingen naar het strand. Ik stond daar met een onnozele bezem en een lap straatwerk. Balen, boosheid...en toen stilte.
Na uren vegen werd ik één met het ritme. Zwiep, zwiep, zwiep, koffie, zwiep?...in mijn hoofd rust. Geen gemopper, geen geklaag, geen boosheid, geen geruis meer. Alleen het geluid van de bezem over de straatstenen.
'Ga jij dit voor de rest van je leven blijven doen?'
Een stem plotsklaps zo luid. Ik stopte en keek om me heen. Waar kwam dat vandaan? Zo confronterend en haast voelbaar dichtbij. Er was niemand te zien. Ik heb de vraag aan mezelf gesteld, zonder het te weten dat ik 'm aan mezelf had gesteld.
NEEN...! Ik ben meer dan dit. Dit besluit kwam er direct achteraan. Ik ben absoluut veel meer dan dit. Wat een wake-up call was dat moment voor mij geworden. Met een grote glimlach ben ik uren door blijven vegen.
Ik ben meer dan dit.
Ruim 40 jaar en een miljoen vragen verder in mijn leven herinner ik me dit moment nog levendig. Dit was één van mijn AHA-momenten. Geen coach, geen zelfhulpboek, geen AI of de zoveelste webinar. Wel een bezem, een polder, een moment van gewaarwording.
Je roeping. Je AHA-momenten...
Nooit! En het gaat ook nooit gebeuren.
Het wacht net zolang tot jij stil genoeg bent om het te horen.
Wat is jouw 'bezem'?
Danker