Eergisteren hoorde ik een buurmeisje een paar tuinen verderop van amper vijf jaar het volgende uitspreken tegen haar opa.
'Opa. Je verwaarloost mij.'
Ferme stem. Geen trilling. Opa was al 1,5u aan het spelen met deze zeer jongedame om meer context te geven aan de situatie. Hij lette blijkbaar even niet op.
Er gebeurden twee dingen. Opa zweeg. En ik schoot half in de lach. Dat zijn nogal woorden voor een kind van vijf.
Maar ik hoorde ook iets anders.
Ai.
Dat gaat niet goed met de ouders van dit meisje.
Gisterenmiddag werd het bevestigd. Een stevig uit de hand lopende discussie die steeds venijniger werd en maar geen einde kreeg. Zij daalde niet in en stopte niet.
Hij kreeg het niet gekalmeerd en zo werd ik getuige van een koppel in een diepe crisis.
'Opa. Je verwaarloost mij...'
Dat meisje durfde het te zeggen. Zonder venijn. Zonder dat uur geweld. Gewoon de waarheid.
Haar moeder niet en hij hoorde het niet!
En wij? Wat doen wij?
Zo wordt een klus in de tuin aangevuld met een wijze levensles. Zeg waar het op staat. Vertel de ander wat er gaande is diep in jou. Verpak het niet.
GAANDE IS IN JOU staat niet gelijk aan: 'De ander aanvallen!'
Hoe meer we leren te investeren in een stem te geven aan onze emoties (ook de fijne), hoe beter we in staat zijn te horen wat de ander niet zegt.
Net als dat meisje van vijf.
Danker